Elinde sur adı verilen bir borazanla
milyarlarca yıldır beklediğini sandığımız bir melek var: Adı İsrafil…
Beklemekten(!) moleküllerine ayrılmış hatta buharlaşmış olması gerekirken
aksine kıyamete kadar yaşayacak görünüyor. Kur’an-ı Kerim dışında adı birçok
rivayette, efsanelerle, masallarda, hikâyelerde geçiyor. Adını buralardan
öğrenip de Kur’an’da da geçtiğini zannedenler ifadelerimi biraz sert
bulacaklardır. Onlara ellerinin
altındaki kitaba bakmalarını ve
bütün hikâyeleri, masalları, rivayet kitaplarını ellerinin tersiyle masanın
üzerinden bir bir süpürerek aşağıya düşürmelerini tavsiye ediyoruz.
Eski dünya dinleri bir yüce tanrının yanında ikinci, üçüncü tanrılar, yarı tanrılar, yaratmada tanrıya yardımcı melekler, olağanüstü güçlere sahip cinler, ifritler anlayışı ile doluydu. Tanrı yaratmayı ve diğer işleri direkt kendisi yapmaz; ikinci, üçüncü tanrılara havale eder, meleklerin ifritlerin inanılmaz katkılarıyla bütün işler yürürdü. Tanrının yardımcısı ikinci, üçüncü tanrılar ve yarı tanrılar bazen savaşırlar, Yüce Tanrı büyük ve erişilmez arşında bütün işleri onlara havale etmenin rahatlığıyla oturur, kavgalarını izler, küçük ve anlamlı dokunuşlarla aralarını bulur ve yaratılış böyle devam eder giderdi. Uçsuz bucaksız ülkesini oğulları arasında taksim eden bir kral, bir padişah gibi… Meleklerden ve ifritlerden oluşan ordularıyla ne zaman, kimin üzerine çökeceği de belli değildi.
Yahudi
muhayyilesinde yer alan bu ‘dört büyük melek’ anlayışı ta buralardan
kaynaklanmakta ve Kur’an’ın tevhid ilkesine tamamen aykırı olduğu halde
Müslümanlarca da kabul edilmektedir. Tanrının altında yüzlerce, binlerce melek,
yarı tanrı vs. yerine bunlar dörde indi diye sorgusuz sualsiz kabullenmiş
olmamız aslında çok ürkütücüdür.
Kur’an-ı Kerim’in tevhid(birleme) ilkesi gereği Allah’ın
yaratmada ortağı olduğunu iddia etmek büyük bir şirktir:
“Rabbiniz gökleri ve yeri altı evrede yaratan,
sonra görkemli egemenliği ile iş ve oluşu çekip çeviren Allah’tır. Bu yaratma
İKİNCİSİ OLMADAN yalnızca kendisinin iradesi iledir. İşte Rabbiniz Allah budur.
Şu halde O’na ibadet ediniz. Bu zihin tutulması neden?” (Yunus; 10/3)
“Çünkü Allah birdir (Ehad)
ve isimleri, sıfatları ve melekeleri ile bölünmez bir bütündür(Samed)”*
Bu bir tek Allah’ın
binlerce, milyarlarca ismi, niteliği, melekesi, fonksiyonu, kuvveti ‘denizler
mürekkep olsa ağaçlar kalem olsa’ sayılamayacak kadar çoktur ve tevhid
ilkesiyle tüm bu kuvvetler O’ndadır. Yaratmada ortağı ve yardımcısı
yoktur. Hâl böyle iken melek(e)leri ve peygamberleri Allah’a ortak koşan
anlayış, bize elinde sur ile bekleyen bir melek algısını da kabul ettirmiştir.
Gerçekte Sur Nedir?
Sur; “Sad-vav-ra” kökünden
türetilmiş bir kelimedir.
Kur'an'da
“Sad-vav-ra” kökünden türetilmiş kelimeler toplamda 19 kez geçiyor.
Harika bir tevafuk! Üzerinde 19 olan bir konu daha!
Türevlerine bakalım;
Gövdeler:
1 kez “Sur”
|
10 kez “Sûr”
|
3 kez
“Suret”
|
4 kez
“Savvera”
|
1 kez
“Musavvir”
|
Ayetleri inceleyelim;
Surà -->1 kez
(2:260)
“Hani İbrahim de
şöyle yakarmıştı: "Rabbim, göster bana, nasıl diriltiyorsun ölüleri?"
"İnanmadın mı?" diye sordu. "İnandım, dedi, ancak kalbimin
tatmin olması için..." Allah dedi ki: "Kuşlardan dört tane al, onları
kendine ısındır, alıştır. Sonra her dağın üstüne onlardan bir parça koy. Sonra
da onları çağır. Koşarak sana geleceklerdir. Bil ki Allah Azîz´dir, Hakîm'dir.”
(2:260)
Bu ayette geçen
“fe-sur-hinne ileyke” ifadesi “onları kendine ısındır, alıştır” şeklinde
tercüme edilmektedir. Bu emrin öncelikli anlamı; “onları kendine alıştır,
sana itaat etmelerini öğret” demektir. Eğer insan kuşları çağrısına
uyacak şekilde eğitebilirse ki kesinlikle o güce sahiptir öyleyse her şeyin
iradesine teslim olduğu Allah da sadece ol diyerek her şeye hayat verebilir.
Bir diğer anlamı; onları
kendine bağla, onları bil, tanı, onların özelliklerini iyice kavra, hayat
sırlarını kendilerine özel gerçeklikleriyle öğren, kendi ilmine kat demektir.
Klasik anlamda İbrahim peygamberin kasaplık yaparak kuşları parça parça
ettiğini ve sonra her bir parçayı bir dağa bıraktığını düşünmek yerine, onun
kuşları kendi nefsinde parça parça tahlil ettiğini, sınıflandırdığını, analiz
ettiğini ve sebep ve sonuç arasındaki kopmaz bağı farkederek onları
çağırdığında Allah’ın izniyle hepsinin koşarak geldiğini görmesi daha doğrudur.
Çünkü Allah işleri ve bunların sonuçlarını da birbirine bağlamıştır. Eşyanın
parçalarını birbirine bağsız, ilgisiz bırakmamış, sebep ve sonuçları da
birbirine bağlamış aralarına bir düzen koymuştur.
Sûrà -->10 kez
(6:73, 18:99, 20:102,
23:101,27:87, 36:51, 39:68, 50:20, 69:13, 78:18)
“Gökleri ve yeri hak
olarak yaratan da O´dur. "Ol!" dediği gün, hemen oluverir. Sözü
haktır O´nun. Sûra üfleneceği gün de mülk ve yönetim O'nundur. Âlim´dir,
görünmeyeni de görüneni de bilen O´dur. O´dur Hakîm, O´dur Habîr.” (6:73)
“O gün onları
bırakmışızdır, birbirleri içinde dalgalanırlar. Sûra da üflenmiştir; hepsini
bir araya toplamışızdır.” (18:99)
…
Bu ayetlerde geçen “Sur” kelimesi,
esasen Türkçeye çevrilmemektedir. Bu haliyle içine “üflenen” şeyin ne olduğuna
dair gerçek bir bilgimiz yoktur.
Devam edelim…
Suretà--> 3 kez
(40:64, 64:3, 82:8)
“Allah odur ki,
yeryüzünü sizin için durulacak yer, göğü bir bina yaptı; sizi biçimlendirdi ve görünüşünüzü güzel
yaptı, sizi temiz ve güzel nimetlerle rızıklandırdı. İşte bu Allah´tır sizin
Rabbiniz! Âlemlerin Rabbi olan Allah ne kadar yücedir!”(40:64)
“Gökleri ve yeri hak
olarak yarattı; sizi biçimlendirdi ve görünüşlerinizi güzel
yaptı. Yalnız O´nadır dönüş.” (64:3)
“Dilediği herhangi bir biçimde seni oluşturdu.” (82:8)
Altı çizili kelimeler
anlaşılacağı üzere “sur” kökünün türevleridir. Bilhassa son ayette geçen “sizi
biçimlendirdi ve görünüşlerinizi güzel yaptı” ifadelerinde açıkça sur’un
suret/görünüş olduğu, eylem olarak kullanıldığında “biçimlendirdi,
suretlendirdi, şekillendirdi” anlamı kazandığı görülmektedir.
Şu durumda;
Sura üflenmesi -->Suretlere
üflenmesi, demektir.
“Sur” kelimesi bazı kıraatlarda
“Suver” diye de okunmuştur. Her iki kelime de sad-vav-ra harfleriyle yazılır.
“Suver” kelimesi Arapça’da “Suretler/şekiller” anlamına gelen çoğul bir
kelimedir.
Musavvirà-->1 kez
(59:24)
“Allah´tır
O! Halik, Bâri´, Musavvir´dir O! En güzel isimler/Esmâül Hüsna O´nundur.
Göklerde ne var, yerde ne varsa O´nu tespih eder. Azîz´dir O, Hakîm´dir.” (59:24)
El-Musavvir, Allah’ın
sıfatlarındandır.“Musavvir” kelimesi “Sur” kökünün tefil vezniyle oluşturulmuş
“Savvera” gövdesinden elde edilmiştir. Sur’un suret anlamına geldiğini
öğrendik. “Savvera”, ise biçim vermek, bu işi yaparken de pekiştire pekiştire,
apaçık ve devamlı olarak yapmak anlamına gelmektedir. Şu durumda Musavvir;
KUSURSUZ BİR ŞEKİLDE BİÇİM VEREN VE BUNU SÜREKLİ YAPAN, anlamındadır.
Devam edelim;
Savveraà-->4 kez
(3:6, 64:3, 7:11, 40:64)
“Rahimlerde sizi
dilediğince şekillendiren O´dur. İlâh yok O´ndan başka. Azîz´dir O,
Hakîm´dir.”(3:6)
“Gökleri ve yeri
hak olarak yarattı; sizi biçimlendirdi (ve savverakum) ve
görünüşlerinizi güzel yaptı. Yalnız O´nadır dönüş.”(64:3)
“Andolsun ki sizi
yarattık, sonra sizi biçimlendirdik(ve savvernakum), sonra da meleklere:
"Adem´e secde edin" dedik. Onlar da secde ettiler. Ama İblis etmedi,
secde edenlerden olmadı o.”(7:11)
“Allah odur ki,
yeryüzünü sizin için durulacak yer, göğü bir bina yaptı; sizi şekillendirdi (ve
savverakum) ve görünüşünüzü( surakum) güzel yaptı, sizi
temiz ve güzel nimetlerle rızıklandırdı. İşte bu Allah´tır sizin Rabbiniz!
Âlemlerin Rabbi olan Allah ne kadar yücedir!” (40:64)
“Sur/savvera/musavvir” ilişkisini
gördüğümüze göre Türkçeye de geçmiş olan “tasvir” kelimesinin aynı kökten
geldiğini anlamamız da zor olmayacaktır. Yine Türkçede
kullandığımız “Tasavvur” kelimesi de “Savvera” kökünden Arapça bir sözcük
olup, “Şekil verdi, resmini yaptı, fotoğrafını çekti, teferruatıyla anlattı,
şekillendi, zihninde şeklini hatırladı…” gibi anlamlara gelmektedir. Yine
aynı kökten “Sûret” kelimesi de “şekil/ resim/ yüz” anlamında kullanılmaktadır.
Sûra üflenmesi ne demektir?
Başta da belirttiğimiz gibi
Yüce Tanrının yanında yardımcı tanrılar, melekler anlayışının hakim olduğu eski
dünya dinlerinin batıl algısı Kur’an çevirilerine de yansımış, rivayetler
kanalıyla İslam dinine sızmış, inananların zihninde elinde bir borazanla
üflemeyi bekleyen bir melek algısına dönüşmüştür. Oysa Sura üflenmesi,
suretlere üflenmesidir. Tıpkı Allah’ın Adem’i yaratırken kendi ruhundan ona
üflemesi gibi…
Üflemek nedir?
“Üflemek” anlamına gelen
“nefeha” kelimesi “nun-fe-ha” kökünden gelmektedir.
Kur'an'da bu kökten türetilmiş kelimeler toplamda 20 kez geçiyor.
Gövdeler:
19 kez نَفَخَ
|
1 kez نَفْخَة
|
Yine ilginç bir tevafuk olarak
19+1 dikkatinizi çekmeli…
Kur’an’da sadece 1 kez
geçen “nefha” kelimesinin yer aldığı ayetin konusuna bir bakalım.
فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ
Fe izâ nufiha fîs sûri nefhatun vâhıdeh(vâhıdetun).
“Sûra bir üfleyişle üflendiğinde...”(69:13)
“Sur” kelimesinin
“suretler” demek olduğunu anlamıştık. Yani ayetin meali şöyle olmalıdır:
“Suretlere bir
üfleyişle üflendiğinde…”
Bilindiği üzere
hücredeki ilk bilginin kaynağını bilimsel olarak açıklayamıyoruz. Beynimizde
görme, işitme, tad alma vs. merkezi var fakat tüm bu işlemleri beynimiz hangi
emirle yapıyor, bilginin merkezi neresi bilinmiyor. Anne rahmindeki embriyo hangi
bilgiyle çoğalıp büyüyor, şekil alıyor? Onu harekete geçiren merkez neresi?
Bilinmiyor. Kanaatimce suretlere ‘tek bir üfleyişle’ üflenmesi tek bir yerden
kanalize olduğumuzu, tek bir merkezden bütün hücrelerimizin yönetildiğini,
canlılığımızın tek bir hareketle, kuvvetle, tek bir yerden neşet ettiğini
anlatıyor. O yer, o kuvvet, o merkez Allah’ın Adem’i yaratırken, “ona kendi
ruhundan üflemesi” ifadesinde geçtiği üzere Allah’ın ta kendisi… Fakat bizler
Allah’ın bir parçası ya da uzantısı değiliz. Çünkü Ruh sözcüğü Kur’an’da ilahi
bilgi anlamında kullanılıyor; bir çeşit vahiy. Bitkilerin, hayvanların
canlılığı var fakat ruhu yok. İnsanın canlılığı var fakat aynı zamanda bilinci
de var. İçinde sürekli onunla konuşan, muhalefet edebilen vicdan denen ilahi bir
mekanizma var. Ademi’in yeryüzünde halife kılınmasında da bu anlam saklı.
Bilindiği üzere Halife kelimesi;
*Sonradan gelen
*Muhalefet
edebilen, anlamlarına geliyor.
Evrimsel
süreç gereği yeryüzünde yaşayan insanımsı varlıklardan ‘sonra gelen’ ve bilinç
düzeyi olarak onlardan üstün olan yani durum değerlendirmesi yapabilen
‘muhalefet edebilen’ bir varlıktır insanoğlu... İşte bu insana üflenen Ruh’tur.
İlk yaratışta
bizleri nasıl yarattıysa vefat edip toprak olduğumuzda da bizi yaratacak olan
Rabbimizdir. Gece ile gündüzün arka arkaya gelmesi, yeryüzünün her kış
ölümünden sonra her baharda yeniden diriltilmesi gibi insanoğlu da canlılığını
yitirdiğinde bu dünyaya tekrar reenkarne olarak dönecek ve bilincini,
benliğini, özünü gereği gibi Hakka adayana kadar bu döngü böylece devam
edecektir.
Rabbimizin
‘suretlere üflemesi’ bundan başka bir şey değildir.
_________________________________________
*R. İhsan Eliaçık’ın konuyla ilgili şu
makalesinden alıntı: http://www.ihsaneliacik.com/2009/03/16/gayb-nedir-2-melek-seytan-cin-ruh/
Yeniden Yaratılışla İlgili olarak…
Döndürülenler kimlerdir?
https://www.facebook.com/notes/mihriban-inan-karatepe/d%C3%B6nd%C3%BCr%C3%BClenler/1649432188717384/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder